Op 1 november 2018 verscheen Het woedeboek bij Uitgeverij Hollands Diep.


Met afstand een van de beste poëzie-debuten van de afgelopen jaren.

— Ellen Deckwitz op De Morgen


Wat doe je met de woorden van je voorouders als je breekt met hun gebruiken en tradities, en met hun god? Kun je daar wel mee breken, als die woorden in je om blijven gaan? Of is traditie misschien precies waar je – zelfs als je zou willen – niet mee kunt breken? Omdat je dan zou moeten breken wie je bent.

Het woedeboek gaat over geloof, ongeloof, wrok en hoop. Een zelfverzekerde stem legt genadeloos zijn onvermogen bloot.


Roelof ten Napel excelleert in een poëtisch proces van aantrekken en afstoten, van zekerheid en twijfel, die niet zonder elkaar kunnen

— André Keikes op Tzum


Het woedeboek is een intense, beklemmende, maar ook tedere en kwetsbare bundel.

— Joost Baars, winnaar VSB Poëzieprijs 2018


“Je weet, en dat is het knappe, op een gegeven moment niet meer of hij het tegen zijn geliefde, tegen zijn starre vader of tegen God zelf heeft. Door de nauwkeurige samenstelling verschuiven de accenten in deze bundel continu. Gedichten die los een liefdesgedicht zouden zijn, vormen door de rest van de tekst ook een afscheid van het vertrouwde. Kritische bespiegelingen over de kerk worden door het narratief dat de bundel verbindt, ook een verkapt oordeel over de voorouders.

Natuurlijk is het al knap als je één sterk gedicht schrijft, maar de ingenieuze wijze waarop de verzen elkaar in dit werk versterken, zorgt ervoor dat ze hoog boven zichzelf uitstijgen. Het woedeboek bewijst de meerwaarde van compositie.”

— Ellen Deckwitz op De Morgen


Het woedeboek is uiterst secuur en vol van patronen – een doordacht bouwwerk – maar weet dan toch lekker voorbij het cerebrale te glippen. Daar zit de zinnelijkheid van woede, verval, troost, schoonheid.

— Ester Naomi Perquin, Dichter des Vaderlands 2017-2019


“Platteland, strenggelovig milieu, hypocrisie – het thema lijkt zelfs nog in de eenentwintigste eeuw wel verplicht in de Nederlandse literatuur – hebben hier een betekenisvolle rol gekregen. Ten Napel speelt met gevoel voor klank en ritme en toepasselijke christelijke symbolen een uitgekiend spel van suggestie en mystificatie.”

— André Keikes op Tzum